Yolculuk Gerek

Standart

Şu anda bir şarkı dinliyorum, “yolculuk gerek” diyen… Birden çekip gidelim, başka dil konuşulan, başka öyküleri olan yerlere…

Oysa ki, “bu kent peşini bırakmaz senin” demiyor mu Kavafis?

Kaldı ki, kafasını, yüreğini hazırlayan insan odasında bile yolculuk yapabilir. Yapamaz mı? Eğer hazır değilse o yolculuğa, miller tepse yine de aynı yerde sayıklamaz mı?

Yepyeni dostlar değil de yepyeni gözler gerek bize… Tazelenmiş yürekler…

Ondan sonra da çıkarım yolculuğuma, istediğim yöne… Kafamda, odamda, yüreğimde… Ondan sonra bakarım yeni gözlerimle istediğim yere…

Görsel: Moments - Carolina Landea

Görsel: Moments – Carolina Landea

Evet, biraz temiz hava da iyi gelebilir. Açayım biraz pencerelerini kalbimin ya da daha iyisi bir hamak kurayım en derinlerine gönlümün.

26 Haziran 2014

Reklamlar

Edebiyat

Standart
Fotoğraf: Behind The Mask by Ookami SeaEmpress

Fotoğraf: Behind The Mask by Ookami SeaEmpress

Bir kitap alıyorum elime, başlıyorum okumaya, sarıyor da… Çok iyi gidiyor. “Uzun süredir bu kadar sürükleyici bir roman okumamıştım” diyorum kendi kendime…

Sonra, sonra birden yanlış kullanılmış bir kelimeye rastlıyorum… Elim ayağım düşüveriyor… Çeviri olsa, hadi neyse diyeceğim de, anadilimde yazılmış bir kitap…

En kötüsü bilmemek değil de, bildiğini sanmak… O zaman araştırmıyorsun çünkü… Kullanıveriyorsun geldiği gibi… Yanlış olduğunu bilmiyorsun çünkü… Ama okur biliyor… Ne olacak şimdi?

Bir kelimeyi ilk defa duyduğumuzda cümlenin içindeki anlamdan çıkartırız genellikle anlamını… Sonra da birkaç defa teyit edince öğrenmiş oluruz o kelimeyi… İşte tuzak burada… O kelimenin anlamı bizim tahmin ettiğimiz gibi değilse, yanlış öğrendik gitti…

İyi bir yazar nasıl olmalı sorusunun temel şartlarından biri dile çok iyi hakim olması…

Bir hata gördüm mü, elim ayağım düşüveriyor, bütün hevesim kırılıyor, keyfim gibi itimadım da kalmıyor… Bu konuda kinciyim de, kolay unutamıyorum affetsem bile…

Yazık oldu güzelim romana…

Nüks etmek: hastalık veya başka bir durum yeniden ortaya çıkmak, depreşmek, üstelemek (Kaynak: TDK)

18 Haziran 2014

farika

Standart

images (1)

“Ay, imdat diye bağıracağım şimdi”, derdi annem, “Yangın var” diye bağıracağım diye anneannem… Ben de kendime bir alamet-i farika bulmalıyım sanırım bunalım anlarım için…

İmdat kesmez beni, o kesin… Zaten kim kime yardım edebilmiş ki bu güne kadar, ben yardım istediğimde gelsinler… Yıpranmış sinirlerin kalıtsal ya da cinsiyete özgü olduğunu düşünmeye başladım. “Avazım çıktığı kadar haykırsam” diyorum da, “ne fark eder” diyorum sonra da… İyi gelir belki, kim bilir…

Belki tren istasyonuna giderim, rayların arasına sığınır boğazımı yırtana kadar bağırırım… da, ne diye bağıracağım, bir alamet-i farika bulmam lazım kendime…

12 Haziran 2014

Sıkıntı

Standart
Fotoğraf: none by princesserouge

Fotoğraf: none by princesserouge

Çok iyi tanıyorum seni, çocukluğumdan… Böyle bulanık, kahverengi gibi bir örtü… Önce kalbimi kapatıyor… Karanlık basıyor içimi, kararıyor, ama kapkara değil… Balçık gibi böyle, bataklık gibi, bastığın adımı kurtaramıyorsun, alıyor seni içine, ama tam da batamıyorsun bir yandan… Bir parçası aydınlıkta kalıyor aklının… Biliyorsun yani tam olarak balçıkta yüzdüğünü… Miden bulanıyor gibi, ama çıkartamıyorsun bir yandan da…

Bir renk, bir renk olsa, kırmızıya bile razısın bu bulanık çamurdan çıkmak için… Kırmızı, kanın rengi, vahşetin rengi, ama doğumun rengi aynı zamanda, şehvetin rengi…

Siyah da olur, o bile, doğacak günün habercisi en azından…

Bunaltıcı, hani ter içindesin bir yandan örtünün altında, ama en ufak bir esinti yok, sadece nem… Birkaç tane kara sinek olsa, yapış yapış konsa tenine, onları kovmak için kalktığında örtü havalansa biraz?

Yok ama, yok işte… Ne renk, ne sinek, ne de esinti… Sıkıntı sadece, o balçık, bulanık iç sıkıntısı… Çocukluğumdan kalan bir sessiz çığlık…

10 Haziran 2014